Menubalk

 

 

 

 

 

 

update: 12 August, 2013

Gemeentewapen

Tienhoven (Z.H.)

Wapen Tienhoven

 

Karolingische kerk

Koperblazers Tienhoven

Dorp in brand 1947

De verdwenen kapel

 

De orgels in Ameide

Bätz orgel in Ameide

Verschueren orgel Ameide

Verschueren-Sloof Orgel Ameide

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fotoalbum Thailand

 

 

Een reiziger die de avonturen
niet uit de weg ging
en daardoor de jongen bleef
die hij altijd was

 

In dankbare herinnering aan

Jan van der Grijn
* 23 augustus 1953 - † 03 januari 2009
echtgenoot van
Sawan Chobriabroi

zoon van
Jan van der Grijn * 23-01-1904 † 13-07-1990
en
Jannetje van der Grijn-Vlok * 27-04-1918 - † 22-10-1988

 

Bij het uitdragen van broer Jan naar zijn laatste rustplaats klonk harmonium-muziek, gespeeld door Nico Declerck

Les cloches du Soir

(u hoort hier slechts een gedeelte van dit bestand)

 

Aan het einde van het foto album kunt u de tekst van de afscheidstoespraken lezen.

 

 

 

 

 

Vlinder

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toespraak in de aula uitgesproken door Frans van der Grijn

Het is met dankbaarheid dat ik u hier namens Wan welkom mag heten op Tienhovense grond. Juist vanwege de geschiedenis van het ziekbed van Jan stemt het tot dankbaarheid dat hij uiteindelijk – na een verbeten strijd - op zijn geboortegrond de geschiedenis van zijn leven heeft afgerond. Slechts luttele meters verwijderd van de plaats waar hij ter wereld is gekomen, heeft hij het leven verloren. Symbolisch voor Jan die zoveel gereisd heeft en zo veel van de wereld heeft gezien, vervuld van de droom dat Thailand een tweede vaderland zou zijn voor hem.
Symbolisch dat hij werd geboren voor het raam aan de voorzijde van het huis. En hij stierf ook voor het raam aan de voorzijde van het huis. De stappen tussen deze twee vensters zijn te tellen.

Samen met Wan zijn ook wij als familie, dankbaar dat u zich zo met Jan verbonden voelt, dat u hier afscheid van hem wil nemen. Zo zijn wij hier samengekomen om vandaag voor de laatste maal samen te zijn met Jan. Gezamenlijk zullen wij vandaag rondom Jan, echtgenoot, broer, zwager en vriend, stil zijn en vooral samen dankbaar herinneren.

Jan van der Grijn junior is nu dezelfde weg gegaan die Jan van der Grijn sr. bijna 19 jaar geleden is gegaan. En moeder van der Grijn die hem al ruim 20 jaar geleden voorgegaan is.
Kort voor zijn overlijden heeft Jan zijn uitgesproken diepe en dierbare wens kenbaar gemaakt om te rusten gelegd te worden in het graf, waar pa en ma al vele jaren rusten. Om na zijn leven samen met hen voor altijd thuis te zijn. Dat bleek niet mogelijk, maar wij weten ons getroost dat hij straks zal rusten slechts enkele passen verwijderd van zijn ouders.

Ik hecht er aan hier ook een persoonlijke noot van mijn kant uit te spreken. Dat is dat ik hier voor en tijdens deze samenkomst in mijn hoofd een melodie hoor. Ook de woorden bij deze melodie wil ik met u delen:

O God, die droeg ons voorgeslacht
in nacht en stormgebruis,
bewijs ook ons uw trouw en macht,
wees eeuwig ons tehuis!

O God, our help in ages past,
our hope for years to come,
our shelter from the stormy blast,
and our eternal home;

Wij voelen ons omringd door troost van u allen. Samen met u willen wij met Wan delen in het verdriet bij het afscheid van Jan. Het afscheid van de geschiedenis van zijn leven dat veel te vroeg door een verwoestende ziekte afgesneden werd. De geschiedenis zal bij ons blijven.

Op de rouwkaart lezen wij schitterende woorden. Deze zin toont ons de zin van het leven van Jan. Alles gevat in slechts 19 woorden.

Een reiziger die de avonturen
niet uit de weg ging
en daardoor de jongen bleef
die hij altijd was

Jan was nog jong toen hij gegrepen werd door het verlangen de wereld te zien. Hij zocht zijn vakantiebestemmingen in landen die – in die jaren – waarachtig nog niet in de top tien van vakantiebestemmingen stonden. Bulgarije, Roemenië en nadien nog vele andere landen. Jan, de man van vaak zo weinig woorden, liep soms jaren voor de muziek uit.

Avontuurlijk in allerlei opzichten. Eén zo’n avontuur wil ik hier niet achterhouden, omdat wij zo uit zullen komen bij Wan.
’t Zal zo’n 30 jaar geleden zijn dat Jan zijn eerste liefde leerde kennen. In het toenmalige Oost-Duitsland. De muur was nog DE muur. Zijn wekelijkse bezoeken aan Oost-Berlijn trokken de aandacht van de STASI. En al snel werd het hem duidelijk dat elke vrijdag als hij de grens passeerde hij tot in Berlijn gevolgd werd door een obligate Lada. Dat bleef het hele weekend het geval, tot hij weer de grens overstak. Hij heeft er nooit veel over verteld, man van weinig woorden als hij was. Met moeder heeft hij destijds het een en ander gedeeld. Het was van haar, dat ik later hoorde dat de STASI actief zorgde dat een relatie onmogelijk was. Deze wrange ervaring heeft er mede toe geleid dat hij zijn vleugels verder uitgeslagen heeft. En na veel landen gezien te hebben, uiteindelijk in Thailand zijn geluk heeft gevonden. Eerst als tourist, en al kort daarna vond hij het geluk van zijn leven in de vrouw die zijn lieve echtgenote werd.
Bij zijn huwelijk werd door de ambtenaar van de burgerlijke stand nog eens nadrukkelijk gemeld welke onoverzienlijke hoeveelheid papieren nodig waren om Wan tot zijn echtgenote te kunnen vragen. En alweer: met weinig woorden. Hij voerde een avontuurlijke strijd. Een strijd tegen regeltjes. En terugkijkend op zijn leven: in stilte, stug, vasthoudend, de kop in de wind: hij won de strijd. Jan ten voeten uit.

Wie van ons heeft in die jaren de link durven leggen tussen zijn stotterende woorden ‘hiero, hiero, hiero’ als hij in de aanloop zat naar een uitspraak die hij kwijt wilde, óók betekenden dat hij Wan aan zich wilde binden. ‘hiero, Wan, ik wil met jou zijn, samen met jou gelukkig worden.’Hiero, hiero, hiero, bij mij wil ik jou hebben. Je bent voor altijd de mijne.
Jan zou daar geen dure woorden of mooie zinnen aan wijden. Zijn woorden zouden zijn “En verdomd, het is gelukt!”

Thailand werd een tweede vaderland. Samen met Wan regelmatig naar haar geboortegrond. Daar trof Jan zijn voorbereidingen voor later. Een eigen huis, een plek onder de zon, en altijd iemand in de buurt, die van me houden kon.
Het huis staat er, de grond is door hem belopen, vele malen. Dáár hebben ze samen genoten van hun droom over de toekomst. Nu, op deze dag, nu de droom verstoord is, is het goed te weten dat Janny en Louis enkele maanden geleden daar ook geweest zijn, en ons foto’s hebben gegeven. Zodat wij allemaal een beeld kunnen hebben hoe zijn droom er uit zag. Deze droom van Jan staat op het internet. Ook voor u om te zien.

Nu alweer zeven jaar was Jan samen met Wan elk jaar een of meerdere keren per jaar op zijn gedroomde paradijsje. Dit jaar kort voor de aanvang van de vakantie ruw verstoord door een mededeling van een arts. “Jan, je bent gegrepen door een slopende ziekte.” Tot het bittere einde heeft Jan gehoopt en geloofd dat de strijd tegen de ziekte zich ten goede zou keren. En alweer: de kop in de wind.

Ver van ons verwijderd heeft Jan zijn strijd gestreden. Konden we altijd al wat moeilijk in zijn hoofd kijken, nu met soms brakke verbindingen via mobiele telefoons, moest hij het bijna alleen doen. Maar – nú is het moment om dat eens helder en hardop te zeggen tegen u maar vooral tegen Wan: Wan heeft onvermoeibaar een strijd geleverd die ons tot voorbeeld mag strekken. Zij heeft haar ziel en zaligheid, al haar energie, al haar moed, al haar geloof er in gestoken. Zij heeft hem door de diepste dalen van moedeloosheid en pijn met haar meegenomen. Haar glimlach, haar stem – vol van de klank van de hoop - heeft Jan voortgetrokken waardoor hij is blijven geloven dat het wonder zou kunnen gebeuren. Het wonder is helaas nooit gekomen.
En tot op de laatste ademtocht van zijn leven is het Wan geweest die hem verzorgd heeft en altijd bij hem was.

Jan zat nog vol met dromen. Het mocht niet zo zijn. Voor ons blijven de herinneringen. En gelukkig is er veel om te herinneren. Dankbare herinneringen.
Geboren als vijfde in het grote gezin zullen we hem dankbaar gedenken als een man die het avontuur niet uit de weg gegaan is. En uit al die avonturen in zijn levensgeschiedenis de droom van zijn leven jarenlang trouw bij zich heeft gehad. Zij was bij hem tot de dood hem bij haar heeft weggenomen.

Lieve Jan, wij allemaal, familie en vrienden zijn hier bij elkaar voor jou. En wij allen wensen het je vandaag nogmaals toe:

Rust zacht.

Toespraak bij het graf door Ad van der Grijn

Tienhoven 9 januari 2009 Afscheid van Jan
Een reiziger die de avonturen niet uit de weg ging
En daardoor de jongen bleef die hij altijd was.
Als er een lieve God is, mijn God, wat is dan lief?


We zijn hier om afscheid te nemen van onze broer Jan. Hij verloor van de gemene ziekte. Maar wie was Jan? Na de melding van zijn artsen over de ziekte waar hij aan leed, ging hij in overleg met die artsen vol goede moed nog op reis naar zijn 2e thuisland omdat deze reis al gepland was en hij, zoals hij zei, ook daar thuis was. Na terugkomst in Nederland zou hij aan de behandeling van die ziekte beginnen. Maar de ziekte haalde hem in. Al in Thailand moest hij een beroep doen op het ziekenhuis. Toen hij na terugkomst hier de kous op de kop kreeg en de behandeling die hij nodig had niet kreeg, zei hij: “HieroHiero, dan ga ik toch terug, want daar helpen ze me wel.” Want Jan stond niet graag voor verrassingen. Als Jan op een vakantiereis in de boeken of reisgidsen vond dat er ergens op zijn route een bezienswaardigheid was, dan regelde hij al weken of maanden van tevoren dat hij daar wat van zou gaan zien. Een scheepssluis die een hoogte van 30 of 40 meter overbrugde? Jan had de kaartjes voor de bezichtiging voor vertrek al in zijn zak. Want België ligt op de route naar Spanje, dus hij was er toch in de buurt. En zo reisde Jan naar heel veel plaatsen op onze aarde waar hij eens wilde zijn, of iets van wilde weten. Hij ging gewoon, ook al liep het niet altijd van een leien dakje. Als je ergens in het Oostblok een handje vol Duitse marken wisselt voor de daar gangbare muntjes kan je wel eens gearresteerd worden. Maar Jan kwam er altijd wel weer uit.
Behalve op deze reis. Onze sterke broer heeft het van de ziekte verloren. Lang heeft hij tegenover het thuisfront volgehouden dat het allemaal goed ging, hij was regelmatig net aan het fietsen als wij belden, maar op een moment is ook levenslust en moed en vertrouwen in de goede afloop niet langer houdbaar. En net voor de kerst was hij weer thuis in Tienhoven. Op zijn geboortegrond. En nog gaf Jan niet helemaal op, toen ik hem direct na de kerstdagen, die hij had gebruikt om wat uit te rusten van de zware thuisreis, bezocht, vertelde Jan me dat hij niet al te afhankelijk van ons wilde zijn en daarom maar een brommer zou gaan kopen. Dan kon hij om de deur zelfstandig nog wat dingen doen. Maar zijn ziekte had hem ingehaald. En op nieuwjaarsdag ontving hij iedereen in zijn nette pak, want dat doe je op zo’n dag. Het was voor ons triest om te zien dat de reiziger aan zijn bed was gekluisterd. Hoe hij er aan toe was. Dat verdient niemand.
Een dapper mens gaat van ons heen. Een goed mens hebben we naar zijn laatste thuis gebracht, een paar meters van zijn vader en moeder. Hij is thuis. Zijn pijn is voorbij.
Pa, Ma, hij is er, Jan is thuis.
Jan, rust zacht, we zullen je niet vergeten.

 

Toespraak bij het graf door Gerrit van der Grijn

Toen we Nieuwjaarsdag bij Jan en Wan op bezoek gingen wisten we allemaal dat we niet veel tijd meer hadden, samen.
We hebben herinneringen opgehaald en kwamen toen al snel uit bij onze gezamenlijke hobby uit het verleden. De wandelsport. Jan en ik gingen samen op de motor naar Gouda of naar Bilthoven om daar te gaan wandelen.
De eerste grote tocht van Jan was de vierdaagse van Nijmegen begin jaren 70.
Misschien was dit wel de aanzet tot zijn zo sterk ontwikkelde reislust.
De behoefte om altijd weer op pad te gaan.
Ik heb Jan verleden week vrijdag beloofd dat we nog een keer samen zouden gaan lopen.
Van de Kweldam naar het kerkhof, gewoon hier in Tienhoven.
Tienhoven was Jan zijn laatste reisdoel, uiteindelijk toch weer THUIS.

Rust zacht Jan.

De laatste reis

"We gaan sámen nog één keer lopen, van de Kweldam naar het kerkhof."

Alle broers: Gerrit, Piet, Ad, Frans, Arie en zwager Louis, hebben als dragers
Jan van zijn huis naar zijn laatste rustplaats
gebracht.


Voor mij tellen de woorden van het lied dat ook bij de uitvaart van moeder weerklonk:


"Eens zal op die grote morgen, klinken het bazuingeschal,
dan zal Jezus weder komen als de rechter van 't heelal

Eens zal op de grote morgen, 't mensdom zwijgen, eind'lijk stil
dan zal Jezus Christus vragen: "Wat deed u om Mijnentwil?"

Eens zal op de grote morgen Jezus macht worden erkend:
dan zal ieder mens beseffen, dat Gods woord geen leugens kent.

Eens zal op de grote morgen blank en bruin worden vereend
kleur of ras is niet belangrijk, maar Gods gunst aan ons verleend.

 

Score of this Dutch song, composed by Arie Pronk.

Quite a number of visitors asked for the score of this song. It is below. For printing, click to download this Acrobat file

Song

I will try to make a translation to English, to give you an impression what this famous song is about. Tempo is appr. 80 beats a minute.

 

 

Naar boven

 
Contact Patenten